Myślenie czarno-białe na diecie. Jak przestać zaczynać od poniedziałku?

Myślenie czarno-białe na diecie. Jak przestać zaczynać od poniedziałku?


Kluczowe wnioski

  • Myślenie czarno-białe to ocenianie diety w dwóch skrajnościach: „idealnie“ albo „wszystko stracone“. Pojedyncze odstępstwo zostaje uznane za porażkę całego dnia, tygodnia lub procesu i utrudnia odchudzanie, zwłaszcza przy sztywnych regułach.
  • Nie każda restrykcja prowadzi do objadania się, natomiast ryzyko rośnie przy dodatkowych czynnikach, np. negatywnych emocjach czy impulsywności.
  • Sposoby na myślenie czarno-białe na diecie: myślenie stopniowe zamiast skrajności, zamiana „albo“ na „i“, rezygnacja z etykiet „dobre/złe jedzenie“, plan na odstępstwo, a ponadto powrót do normalnego jedzenia przy kolejnym posiłku.
  • Po pomoc warto sięgnąć, gdy sztywne reguły utrudniają codzienne życie, pojawiają się napady objadania, silne poczucie winy lub chęć „odpracowania“ posiłku.
Darmowy Kurs Odchudzania dr Michała Wrzoska

Jak wygląda myślenie czarno-białe na diecie?

„Zjadłam ciastko, więc cały dzień jest już stracony”. „Nie zrobiłem treningu, więc od jutra zaczynam od nowa”. „Albo trzymam dietę idealnie, albo nie ma sensu trzymać jej wcale”.

Tak może wyglądać myślenie czarno-białe, czyli sposób patrzenia na jedzenie i odchudzanie, w którym sytuacje są oceniane w dwóch przeciwstawnych kategoriach. W praktyce taki sposób myślenia może utrudniać elastyczne reagowanie na sytuacje, w których jedzenie nie przebiega zgodnie z wcześniejszym planem.

Badania wskazują, że jedzeniowe myślenie dychotomiczne jest związane z bardziej sztywną kontrolą jedzenia i może mieć znaczenie dla utrzymania masy ciała [1].

Dobra wiadomość jest taka, że nie trzeba wybierać między „idealną dietą” a całkowitym odpuszczeniem. Można nauczyć się bardziej elastycznego podejścia do jedzenia i reagowania na sytuacje, w których plan nie przebiega zgodnie z założeniami.

Dołącz do ponad 97 973 zadowolonych Podopiecznych!

W Respo każda dieta jest szyta na miarę. Z nami osiągniesz cel zdrowo, bez zbędnych restrykcji i jedząc tylko to, co lubisz, z pomocą doświadczonego dietetyka klinicznego.

Czym jest myślenie czarno-białe?

Myślenie czarno-białe polega na ocenianiu sytuacji w kategoriach dwóch skrajności, na przykład sukcesu albo porażki, przestrzegania diety albo jej „złamania”.

W literaturze naukowej najczęściej mówi się o myśleniu dychotomicznym (ang. dichotomous thinking), a w języku potocznym można spotkać określenia takie jak myślenie czarno-białe czy wszystko albo nic. W odniesieniu do jedzenia chodzi przede wszystkim o przekonanie, że istnieją tylko dwie możliwości, bez przestrzeni pomiędzy nimi [1].

Jeśli ktoś zakłada, że dzień na diecie może być wyłącznie „idealny” albo „zepsuty”, zjedzenie kawałka ciasta może zostać uznane za dowód, że cały dzień jest już nieudany. Zamiast wrócić do zwykłego sposobu jedzenia przy kolejnym posiłku, taka osoba może pomyśleć: „Skoro już zjadłam coś spoza planu, to nie ma znaczenia, co zjem dalej”.

Nie oznacza to jednak, że każda osoba, której zdarza się pomyśleć „wszystko albo nic”, ma problem psychologiczny. Pojedyncze takie myśli są czymś innym niż utrwalony sposób reagowania na jedzenie.

Warto też zauważyć związek z perfekcjonizmem. Badania dotyczące psychologicznych mechanizmów związanych z zaburzeniami odżywiania wskazują, że perfekcjonizm, myślenie dychotomiczne i warunkowe wyznaczanie celów są ze sobą powiązanymi procesami [2]. W praktyce może to oznaczać przekonanie: „Jeżeli nie zrobię tego idealnie, to znaczy, że zrobiłam to źle”.

Jak myślenie „wszystko albo nic” wygląda na diecie?

Na diecie myślenie „wszystko albo nic” często zamienia pojedyncze odstępstwo od planu w przekonanie, że cały proces został zaprzepaszczony. 

Przykłady mogą wyglądać tak:

  • „Zjadłam pizzę, więc dzisiaj już nie ma sensu pilnować jedzenia”.
  • „Nie udało mi się zrobić treningu, więc cały tydzień jest zmarnowany”.
  • „Miałam zjeść dwa kawałki czekolady, a zjadłam cztery. Nie potrafię się kontrolować”.
  • „Albo jem wyłącznie dietetyczne produkty, albo jem wszystko, na co mam ochotę”.
  • „Waga nie spadła w tym tygodniu, więc dieta nie działa”.
  • „Od poniedziałku zaczynam od nowa. Teraz już i tak jest za późno”.

Charakterystyczne jest tutaj nie samo zjedzenie pizzy, czekolady czy ciasta: problemem staje się sposób interpretowania tego wydarzenia. Jedna decyzja zostaje rozszerzona na cały dzień, tydzień albo nawet cały proces odchudzania.

Podobny mechanizm może dotyczyć podziału produktów na jedzenie „dozwolone” i „zakazane”. Jeżeli czekolada zostaje zaklasyfikowana jako produkt całkowicie zakazany, jej zjedzenie może być interpretowane nie jako zwykły wybór żywieniowy, ale jako złamanie ważnej reguły.

Im więcej sztywnych reguł, tym więcej sytuacji może być odbieranych jako ich naruszenie. 

Dlaczego czarno-białe myślenie sabotuje odchudzanie?

Czarno-białe myślenie może utrudniać odchudzanie, zwłaszcza gdy łączy się ze sztywnymi regułami dietetycznymi. W takiej sytuacji pojedyncze odstępstwo może zostać zinterpretowane jako całkowita porażka i sprzyjać rezygnacji z wcześniejszej kontroli jedzenia.

Nie oznacza to, że restrykcja zawsze prowadzi do napadu objadania ani że każda dieta powoduje efekt jojo. Zależności są bardziej złożone, a wyniki badań zależą między innymi od sposobu pomiaru restrykcji, charakterystyki badanej grupy oraz dodatkowych czynników psychologicznych [1,3].

Mechanizm można przedstawić krok po kroku.

1. Pojawia się restrykcja

Osoba ustala bardzo sztywne zasady: nie je słodyczy, nie je po określonej godzinie, nie pozwala sobie na produkty uznane za „zakazane” albo wymaga od siebie idealnej realizacji jadłospisu.

2. Pojawia się sytuacja, która łamie regułę

Może to być kawałek ciasta podczas urodzin, większa kolacja w restauracji albo spontaniczna przekąska.

3. Zamiast oceny konkretnego zdarzenia pojawia się ocena całego procesu

„Zjadłam ciasto, więc złamałam dietę”.

4. Może pojawić się efekt „wszystko stracone”, określany jako ,,what the hell effect”

To określenie opisuje sytuację, w której po odejściu od założonego ograniczenia osoba przestaje przestrzegać wcześniejszej zasady, ponieważ uznaje, że skoro została już złamana, dalsze kontrolowanie jedzenia nie ma sensu.

Wykazano, że osoby stosujące restrykcję mogą reagować na określone sygnały związane z naruszeniem diety odmiennie niż osoby niestosujące takiej kontroli [4].

Nie jest to jednak uniwersalny mechanizm występujący u każdej osoby po zjedzeniu produktu uznanego za „zakazany”. 

5. Pojawia się dalsze jedzenie

Nie dlatego, że jedna porcja określonego produktu „uruchamia” fizjologiczny mechanizm utraty kontroli u każdego człowieka, ale dlatego, że zmienia się sposób podejmowania decyzji: „skoro już złamałam zasadę, równie dobrze mogę jeść dalej”.

6. Może pojawić się poczucie winy i powrót do jeszcze bardziej restrykcyjnych zasad

„Jutro nie jem słodyczy”. „Muszę bardziej się pilnować”. „Tym razem nie mogę popełnić żadnego błędu”. W ten sposób może powstać powtarzający się schemat restrykcji, odstępstwa i ponownego zaostrzania zasad.

Badania wskazują, że jedzeniowe myślenie dychotomiczne może pośredniczyć pomiędzy restrykcyjną kontrolą jedzenia a ponownym wzrostem masy ciała [1].

Podobną zależność zaobserwowano w badaniu osób po operacji bariatrycznej, w którym jedzeniowe myślenie dychotomiczne pośredniczyło w związku między restrykcją a wynikami redukcji masy ciała [5].

To jednak wyniki badań obserwacyjnych, dlatego nie można na ich podstawie stwierdzić, że samo myślenie czarno białe powoduje efekt jojo.

Czy każda restrykcja grozi napadem objadania?

Nie należy również wyciągać wniosku, że każda restrykcja prowadzi do napadów objadania. Przeglądy badań wskazują na złożony charakter związku pomiędzy restrykcją a kompulsywnym objadaniem się.

W jednym z najnowszych przeglądów publikacji, z których, większość badań wskazywała na związek restrykcyjnych diet z nasileniem kompulsywnego objadania się. Szczególnie w obecności dodatkowych czynników, takich jak negatywne emocje czy impulsywność.

Jednocześnie część badań wskazywała na odmienne zależności, a autorzy podkreślili, że nie jest jasne, czy sama restrykcja u zdrowych osób bezpośrednio prowadzi do napadowego objadania [6].

Właśnie dlatego w pracy nad sposobem odżywiania warto zwracać uwagę nie tylko na to, „co” ktoś je, ale również na to, jak interpretuje swoje wybory i jak reaguje na odstępstwa od planu. 

Czarno białe myślenie a relacja z jedzeniem

Czarno-białe myślenie może utrudniać elastyczne podejmowanie decyzji dotyczących jedzenia, gdy prowadzi do kategoryzowania  produktów i traktowania jedzenia jako dowodu własnej dyscypliny albo porażki. Wtedy zwykły wybór żywieniowy zaczyna być oceniany w kategoriach „jestem zdyscyplinowana” i „zupełnie sobie nie radzę”, zamiast po prostu „wybór bardziej lub mniej zgodny z moim aktualnym celem”.

Szczególnie problematyczny może być podział na jedzenie „dozwolone” i „zakazane”. U części osób całkowite wykluczenie określonego produktu może sprawić, że jego zjedzenie będzie postrzegane jako ważne naruszenie zasad, niż wynikałoby to z samego produktu.

W praktyce różnica może wyglądać tak:

„Czekolada jest zakazana, więc jeśli ją zjem, zawaliłam dietę”. Albo: „Czekolada jest jednym z produktów, które lubię. Mogę ją zjeść i jednocześnie uwzględnić ją w swoim sposobie odżywiania”.

To nie oznacza, że wszystkie produkty powinny pojawiać się w diecie w dowolnej ilości. Chodzi o rezygnację z moralnego wartościowania jedzenia.

W badaniach wyróżniono dwa różne sposoby kontroli jedzenia: sztywną i elastyczną.

  • Sztywna kontrola była związana między innymi z większą częstotliwością i nasileniem epizodów objadania oraz utrudnioną kontrolą masy ciała.
  • Elastyczne podejście wiązało się z efektywniejszą kontrolą masy ciała [7].

Kolejne badania wskazywały również, że większa elastyczność w podejściu do diety może wiązać się z lepszym utrzymaniem efektów redukcji [7].

Jeżeli myślenie czarno białe jest bardzo nasilone, towarzyszy częstym epizodom utraty kontroli nad jedzeniem, silnemu poczuciu winy albo zachowaniom kompensacyjnym, nie warto próbować rozwiązywać problemu wyłącznie poprzez kolejne zasady dietetyczne.

W takiej sytuacji pomoc psychodietetyka lub, zależnie od potrzeb, psychologa może być ważnym elementem pracy nad sposobem odżywiania. Jeżeli pojawiają się objawy sugerujące zaburzenie odżywiania, potrzebna może być również pomoc specjalistyczna ukierunkowana na leczenie zaburzeń odżywiania [8].

Jak przestać myśleć zero-jedynkowo o jedzeniu?

Pomocnym kierunkiem jest zamiana sztywnego myślenia na elastyczne podejście, w którym pojedyncze odstępstwo nie oznacza porażki, a cele można realizować na wiele różnych sposobów. Nie chodzi o to, aby przestać mieć jakiekolwiek zasady, ale o to, żeby zasady nie przejmowały całkowitej kontroli nad sposobem jedzenia.

1. Zamiast dzielić sytuacje na „idealne” i „bez sensu”, spróbuj myśleć stopniowo

  • Zamiast: „Dzisiaj jadłam zdrowo albo niezdrowo”. Spróbuj: „Dzisiaj większość moich wyborów wspierała mój cel, ale jeden posiłek wyglądał inaczej”.
  • Zamiast: „Zrobię trening albo jestem leniwa”. Spróbuj: „Dzisiaj nie zrobiłam zaplanowanego treningu, ale miałam więcej ruchu w ciągu dnia”.

Takie myślenie pozwala uwzględnić rzeczywistość, która rzadko składa się wyłącznie z dwóch skrajności.

2. Zamień „albo” na „i”

To prosta technika, która może pom złagodzić skrajne podjeście.

  • „Albo jem zdrowo, albo jem coś smacznego”. Zamień na: „Mogę jeść odżywczo i jednocześnie jeść produkty, które sprawiają mi przyjemność”.
  • „Albo trzymam dietę, albo jem na mieście”. Zamień na: „Mogę jeść w restauracji i nadal podejmować wybory zgodne z moim celem”.
  • „Albo mam idealny dzień, albo nie ma sensu się starać”. Zamień na: „Mogę mieć mniej udany dzień i nadal kontynuować swoje działania”.

3. Zrezygnuj z etykiet „dobre” i „złe” jedzenie

Niektóre produkty rzeczywiście mają większą wartość odżywczą niż inne. Nie oznacza to jednak, że trzeba przypisywać im moralną wartość.

Bardziej pomocne mogą być określenia:

  • „Produkt bardziej odżywczy”.
  • „Produkt, który jem częściej”.
  • „Produkt, który jem okazjonalnie”.
  • „Produkt, który lubię”.
  • „Produkt, który dobrze pasuje do mojego obecnego celu”.

Takie nazewnictwo pozwala zachować informacje dotyczące wartości odżywczej bez tworzenia sztywnego podziału na „dozwolone” i „zakazane”.

4. Zbuduj plan na odstępstwo, zamiast planu idealnego

Jednym z najważniejszych pytań podczas odchudzania nie powinno być tylko „co zrobię, kiedy wszystko pójdzie zgodnie z planem?”. Warto również odpowiedzieć sobie: „Co zrobię, kiedy zjem więcej, niż planowałam?”.

Przykładowy plan może wyglądać tak: „Jeżeli zjem więcej podczas kolacji, nie będę pomijać śniadania następnego dnia. Wrócę do zwykłego sposobu jedzenia przy kolejnym posiłku”. To ważna zmiana.

Celem nie jest naprawianie jednego posiłku kolejnym ograniczeniem, a możliwie szybki powrót do normalnego rytmu.

5. Traktuj zasadę 80/20 jako ramę elastyczności

Popularna zasada 80/20 na diecie może być używana jako luźne zrozumienie elastyczności, ale nie jest uniwersalną regułą żywieniową ani proporcją, którą trzeba dokładnie realizować.

Nie ma potrzeby liczyć, czy dokładnie 80% decyzji było „idealnych”, a 20% „nieidealnych”. Takie podejście mogłoby paradoksalnie ponownie wprowadzić myślenie zero-jedynkowe.

Jeśli zasada 80/20 pomaga spojrzeć na sposób odżywiania szerzej, można traktować ją jako przypomnienie, że pojedynczy produkt czy posiłek nie definiuje całej diety.

6. Ustalaj cele, które można stopniować

„Od teraz codziennie jem idealnie” jest celem bardzo podatnym na myślenie czarno-białe.

Lepszym kierunkiem może być konkretna, stopniowo wprowadzana zmiana: „W najbliższym tygodniu chcę przygotować większość zaplanowanych posiłków” albo „Chcę częściej planować przekąski, żeby nie podejmować każdej decyzji żywieniowej pod wpływem chwili”.

Jak zmienić język, którym mówisz do siebie o diecie?

Zmiana języka może pomóc zauważyć myślenie czarno-białe i zastąpić absolutne oceny bardziej precyzyjnym opisem sytuacji. Nie chodzi o sztuczne „pozytywne myślenie”, tylko o bardziej adekwatne nazwanie tego, co rzeczywiście się wydarzyło.

Zwróć uwagę na słowa: „zawsze”, „nigdy”, „muszę”, „nie wolno”, „zawaliłam”, „wszystko stracone”. Często wskazują one, że ocena sytuacji stała się bardziej skrajna niż sama sytuacja.

Przykłady:

  • Zamiast: „Zawaliłam dietę”. Spróbuj: „Ten posiłek wyglądał inaczej, niż planowałam”.
  • Zamiast: „Zawsze brakuje mi silnej woli”. Spróbuj: „W określonych sytuacjach trudno mi trzymać się wcześniejszych założeń”.
  • Zamiast: „Nie mogę jeść słodyczy”. Spróbuj: „Chcę jeść słodycze w sposób, który pasuje do mojego celu”.
  • Zamiast: „Od poniedziałku zaczynam od nowa”. Spróbuj: „Nie muszę zaczynać od nowa. Mogę wrócić do planu przy następnym posiłku”.
  • Zamiast: „Albo schudnę, albo ta dieta nie działa”. Spróbuj: „Ocenię efekty na podstawie wyników w dłuższym okresie, a nie jednego w ciągu dnia/tygodnia”.

To ostatnie jest szczególnie istotne podczas redukcji masy ciała. Masa ciała podlega naturalnym wahaniom, dlatego pojedynczy pomiar nie powinien być traktowany jako jednoznaczny dowód sukcesu lub porażki.

Zadbaj o zdrowie z newsletterem Respo

Dołącz do ponad 130 000 osób i regularnie otrzymuj porady dietetyczne oraz kulinarne.

Przyjmuję do wiadomości, że przysługuje mi prawo do wycofania powyższej zgody w każdym czasie.

Zobacz, jak przetwarzamy Twoje dane osobowe. Zapoznaj się z naszą Polityką prywatności Respo

Kiedy warto zgłosić się po pomoc dietetyka lub psychodietetyka?

Po pomoc warto sięgnąć wtedy, gdy myślenie zero-jedynkowe i sztywne reguły żywieniowe regularnie utrudniają normalne funkcjonowanie albo samodzielne próby zmiany nie przynoszą poprawy.

Nie trzeba czekać na moment, w którym problem stanie się bardzo nasilony.

Wsparcie specjalisty może być szczególnie przydatne, gdy:

  • większość dnia jest podporządkowana myśleniu o jedzeniu, kaloriach lub „trzymaniu diety”,
  • pojedyncze odstępstwo regularnie prowadzi do rezygnacji z wcześniejszych założeń,
  • pojawiają się powtarzające epizody napadowego objadania lub utraty kontroli nad jedzeniem,
  • po jedzeniu pojawia się silne poczucie winy i potrzeba „odpracowania” posiłku,
  • zasady dotyczące jedzenia stają się coraz bardziej liczne i sztywne,
  • kolejne próby redukcji kończą się schematem restrykcji, odstępstwa i ponownego zaostrzania diety,
  • jedzenie zaczyna ograniczać życie społeczne, wyjścia, podróże lub spontaniczne sytuacje.

Dietetyk może pomóc uporządkować sposób odżywiania, dopasować plan do realnego życia i odejść od niepotrzebnej sztywności. Psychodietetyk może dodatkowo wspierać pracę nad nawykami, sposobem podejmowania decyzji żywieniowych i relacją z jedzeniem, w ramach swoich kompetencji.

Jeżeli pojawiają się objawy sugerujące możliwość zaburzeń odżywiania, sama praca nad jadłospisem może nie być wystarczająca. W takiej sytuacji potrzebna może być współpraca z odpowiednio przygotowanym zespołem specjalistów. Skorzystanie z pomocy nie oznacza porażki. Jest sposobem na przerwanie schematu, z którym trudno poradzić sobie samodzielnie.

Pytania i odpowiedzi

Czy czarno-białe myślenie to to samo co perfekcjonizm?

Nie, to dwa różne mechanizmy, które mogą się jednak ze sobą łączyć. Perfekcjonizm wiąże się między innymi z dążeniem do bardzo wysokich standardów i traktowaniem niedoskonałości jako szczególnie istotnej porażki. Czarno-białe myślenie polega natomiast na ocenianiu sytuacji w skrajnych kategoriach. U jednej osoby mogą więc występować zarówno cechy związane z perfekcjonizmem, jak i myślenie „wszystko albo nic”, ale nie oznacza to, że oba pojęcia są synonimami [2].

Czy „cheat meal” utrwala myślenie wszystko albo nic, czy pomaga?

Samo pojęcie cheat mealnie jest ani automatycznie dobre, ani złe. Problem może pojawić się wtedy, gdy wzmacnia podział na jedzenie „dozwolone” i „zakazane”, a jeden posiłek zostaje przedstawiony jako czasowe „złamanie zasad”. W przypadku osoby skłonnej do myślenia czarno-białego taki sposób planowania jedzenia może dodatkowo wzmacniać schemat „dieta albo odstępstwo”. Bardziej elastyczne podejście zakłada, że produkty rekreacyjne mogą być częścią normalnego sposobu odżywiania, bez konieczności nadawania im statusu „oszustwa”.

Co zrobić, gdy złamię dietę w środku dnia?

Najważniejsze jest, aby nie traktować tego jako powodu do porzucenia całego dnia. Zamiast myśleć „skoro już zjadłam coś spoza planu, mogę jeść wszystko”, wróć do zwykłego sposobu odżywiania przy kolejnym posiłku. Nie ma potrzeby kompensowania jedzenia głodówką ani innymi restrykcjami. Dodatkowo w przypadku zaburzeń odżywiania regularne jedzenie jest elementem leczenia, a próby odchudzania poprzez restrykcję mogą nasilać kompulsywne objadanie się [8].

Czym różni się elastyczne podejście do diety od braku silnej woli?

Elastyczność nie oznacza braku zasad. Oznacza możliwość dostosowania sposobu jedzenia do realnej sytuacji bez uznawania pojedynczego odstępstwa za całkowitą porażkę. W badaniu wskazano, że elastyczne podejście było związane z efektowniejszą kontrolą masy ciała, natomiast sztywna kontrola wiązała się między innymi z większą częstością i nasileniem epizodów objadania [7].

Jak czarno-białe myślenie wpływa na efekt jojo?

Na podstawie dostępnych badań nie można stwierdzić, że czarno-białe myślenie samo w sobie jest bezpośrednią przyczyną efektu jojo. Może jednak sprzyjać schematowi, w którym restrykcyjne zasady są okresowo przerywane, a następnie zastępowane jeszcze większą kontrolą. Istnieje zależność pomiędzy jedzeniowym myśleniem dychotomicznym, sztywną restrykcją i utrzymaniem masy ciała [1,6]. Efekt jojo ma jednak wiele przyczyn, dlatego nie można przypisywać go wyłącznie sposobowi myślenia.

Od czego zacząć, jeśli dopiero zauważyłam u siebie takie myślenie?

Najlepiej zacząć od obserwowania sytuacji, w których pojawiają się słowa „zawsze”, „nigdy”, „muszę”, „nie wolno” albo „wszystko stracone”. Następnie spróbuj zadać sobie jedno pytanie: „Czy istnieje możliwość pomiędzy tymi dwiema skrajnościami?”. Pomocne może być także przygotowanie z wyprzedzeniem planu na sytuacje, w których dieta nie przebiegnie idealnie. Jeśli mimo prób trudno przerwać ten schemat, warto porozmawiać z dietetykiem lub psychodietetykiem. Jeżeli pojawiają się utrata kontroli nad jedzeniem, zachowania kompensacyjne albo inne objawy sugerujące zaburzenie odżywiania, warto skonsultować się również z odpowiednim specjalistą zajmującym się zaburzeniami odżywiania [8].

Bibliografia:

  1. Palascha A., van Kleef E., van Trijp H. C. M. „How does thinking in Black and White terms relate to eating behavior and weight regain?”. Journal of Health Psychology. 2015;20(5):638–648. DOI: 10.1177/1359105315573440.
  2. Lethbridge J., Watson H. J., Egan S. J., Street H., Nathan P. R. „The role of perfectionism, dichotomous thinking, shape and weight overvaluation, and conditional goal setting in eating disorders”. Eating Behaviors. 2011;12(3):200–206. DOI: 10.1016/j.eatbeh.2011.04.003.
  3. Mason T. B., Dolgon-Krutolow A., Smith K. E. „A Systematic Review of Moderators of the Association between Dietary Restraint and Binge Eating”. Obesities. 2024;4(2):132–144. DOI: 10.3390/obesities4020013.
  4. Polivy J., Herman C. P. „Overeating in Restrained and Unrestrained Eaters”. Frontiers in Nutrition. 2020;7:30. DOI: 10.3389/fnut.2020.00030.
  5. Marshall C., Reay R., Bowman A. R. „Weight Loss After Weight-Loss Surgery: The Mediating Role of Dichotomous Thinking”. Obesity Surgery. 2024;34(5):1523–1527. DOI: 10.1007/s11695-024-07122-7.
  6. Casari M. A., Pires V. P., Pureza I. M., Busnello F. M. „Does Restriction Lead to Binge Eating? A Scoping Review on Restrictive Diets in the Development and Maintenance of Binge Eating Disorder”. Nutritional Reviews. 2026;84(1):189–206. DOI: 10.1093/nutrit/nuaf163.
  7. Westenhoefer J., Stunkard A. J., Pudel V. „Validation of the flexible and rigid control dimensions of dietary restraint”. International Journal of Eating Disorders. 1999;26(1):53–64. DOI: 10.1002/(SICI)1098-108X(199907)26:1<53::AID-EAT7>3.0.CO;2-N.
  8. National Institute for Health and Care Excellence. Eating disorders: recognition and treatment. NICE guideline NG69. 2017, aktualizacja 2020.

O autorze

mgr Aleksandra Blachowska
mgr Aleksandra Blachowska Dietetyczka kliniczna w Centrum Respo

Dietetyczka i absolwentka Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego. Na co dzień zajmuje się przygotowywaniem dietetycznych przepisów dla naszych Podopiecznych oraz tworzeniem merytorycznych materiałów dietetycznych. W pracy dietetyka najbardziej ceni sobie ,,ludzkie podejście” do diety i odpowiednie łączenie codziennego żywienia z rekreacyjnym. Prywatnie właścicielka psa, domatorka z ogromnym zamiłowaniem do gotowania i pieczenia, zwłaszcza słodkości.

Respo Sport Banner
Respo Sport Icon

Trenujesz regularnie?
My robimy dietę. Ty robisz wynik.

Opieka dietetyka sportowego i indywidualny plan żywieniowy dopasowany do Twojej dyscypliny, treningów i sportowych celów. Nie pozwól, by źle dobrana dieta ograniczała Twój progres.

Respo Sport Banner